16 leden jeugdkring derde keer naar Nepal

Ze doen er echt alles aan om geld in te zamelen en aandacht te vragen voor het schoolproject in Nepal. Ieder weekend zijn ze wel in de weer met de een of andere activiteit die daaraan bijdraagt.  De jeugdkring Chrisko, sinds 2016 beter bekend als de ‘dertig handen’ vertrekken morgen voor het derde jaar op rij naar het kleurrijke land in de himalaya. Dit jaar met twee handen meer maken ze een start met hun tot dusverre grootste ambitie: een heus nieuw gebouw in het dorpje Thali waarin scholieren uit arme gezinnen ook na de basisschool vervolgonderwijs krijgen. Dat is hard nodig omdat de kinderen na het basisonderwijs geen ander toekomstperspectief wacht dan hun ouders op het land te helpen of op broertje en zusjes te letten en de huishouding te verzorgen. Er zijn wel andere scholen, maar die liggen te ver weg of zijn niet betaalbaar. De afgelopen twee jaar heeft de jeugdkring zich bekommerd om de oude gebouwen, die sinds de aardbevingen in 2015 ernstig in verval zijn geraakt. Er zijn nieuwe verstevigingen aangebracht en zowel de binnen- als buitenkant hebben een serieuze facelift ondergaan. Er is gegraven, geschilderd en gesjouwd, vooral het laatste jaar met duizenden kilo’s steenbrokken voor een keermuur om te voorkomen dat het gebouw bij de jaarlijkse moesson kan verschuiven. Met alle rampen van dien. Maar naast het handenwerk heeft de groep zich ook het lot van de individuele leerlingen aangetrokken. Er zijn lessen verzorgd en na schooltijd wordt er met lust en liefde gespeeld en gesport.

Gaandeweg is een onbreekbare band ontstaan met leerlingen, leraren en eigenlijk wel het hele dorpje. De cultuurverschillen zijn groot, maar duidelijk overbrugbaar. De Nepalezen krijgen, maar leren ook veel van het onstuitbare enthousiasme van de Nederlanders. In de maanden tussen het inmiddels jaarlijkse bezoek zijn ze ook meer in zichzelf gaan geloven en ontwikkelen ze initiatieven om zichzelf uit de negatieve spiraal te trekken die veroorzaakt wordt door gebrek aan geld en steun, maar ook door het isolement van het verwerpelijke kaste-systeem. Ze worden gezien als tweederangs mensen, bungelend aan de onderkant van de sociale ladder.

De zestien leden stappen weer met energie in het vliegtuig. Gemakkelijk wordt het niet om in de soms verzengende hitte weer te moeten graven. De nieuwbouw laat nog even op zich wachten, want daarvoor moet steun gevraagd worden aan Wilde Ganzen en andere fondsen. Maar ze laten zich daardoor niet remmen. De dorpsoudsten hebben al land afgestaan ten behoeve van de nieuwe school. En moet daar een nieuw gebouw op komen, kan het fundament daarvoor toch al gegraven worden? Het is kenmerkend voor hun optimisme. Het zal hoe dan ook weer een succes worden.

De belevenissen zijn dagelijks te volgen op hun blog: http://www.jeugdkringchrisko.nl/nepal/