532 paar ogen nagekeken

Met plezier presenteren we het verslag van Opticiens zonder Grenzen uit België die onlangs in het community ziekenhuis in Alapot een succesvolle missie volbracht hebben.

Wat een missie !  Zo vol onverwachtheden (nieuw woord): corona virus, werkregeling, de mensen … En het begint met de dagelijkse begroeting: ‘Namasté’, wat gewoonlijk vertaald wordt met: ‘ik buig me voor u’, maar wat de diepere betekenis in zich draagt van:  ‘ik groet de God in u’, is dat geen harttreffende aanspreking ? We vertrokken op dinsdag 3 maart 2020 op Schiphol met Oman Air naar Kathmandu (twee tussenstops: München en Muscat).  De volgende dag om 14u30 landden we en werden we vriendelijk opgehaald en naar ons hotel gebracht: International Guesthouse, een aanrader, en slechts 20 € voor een dubbelbedkamer per nacht, ontbijt inbegrepen.  We, dat zijn Lut, Sarah, Leen en ik.  We hadden 10 dagen werken voorzien in Aalapot op zo’n 20 km ten noordoosten van Kathmandu, en daarna 4 vakantiedagen.  Maar dit bleek al niet te kloppen:  de eerste dag een ontvangstceremonie, de laatste dag een afscheidsceremonie en op maandag 9 maart vieren ze daar Happy Holy: een feest waarbij iedereen de anderen met kleurstof in gezicht en op kleren besmeurt, dus bleven er maar 7 werkdagen over.  We zijn met 3 onderzoekers die elk toch 30 mensen per dag kunnen ontvangen, dus samen 90 per dag, maar telkens rond 15 u bleken er geen mensen meer te zijn zodat we gemiddeld slechts 76 mensen per dag zagen.  Dat was – voor ons – natuurlijk niet zo erg want dan konden we daarna wat van de stad of de omgeving zien.  We bezochten dan de apen-tempel Swayambhu, Bouddhanath (een grote Boeddistische stupa), de Pashupatinath-tempel waar we lijkverbrandingen zagen (en roken), de Kalimati-heuvel, een wandeling van Tilkot naar de Changunarayan-tempel, en vele winkelstraatjes in de wijk Thamel waar het hotel lag.

In totaal hebben we 532 mensen gezien waarvan er 88 onmiddellijk een kant-en-klaar bril kregen en 43 een voorschriftbril.  Dat laatste wil zeggen dat ze wel een montuur konden kiezen maar waarvan de glazen besteld en ingeslepen moeten worden in België, daar moeten ze dan 2 à 3 maanden op wachten.  De kant-en-klaar-brillen, zowel de  leesbrillen als de brillen voor de bijzienden had ik in januari besteld in China en ze rechtstreeks naar Nepal laten sturen, in de hoop dat ze op tijd zouden aankomen.  De leesbrillen waren er twee dagen voor onze aankomst, de bijziendheidbrillen hebben we nooit gezien.  Gelukkig had ik een kleine voorraad meegebracht en hebben we niet veel bijzienden aangetroffen.  Wel melden er zich weer enkele mensen aan die we niet konden helpen omdat ze een pathologie of een mislukte operatie hadden.  Het experiment dat we bij vorige missie begonnen waren om de mensen iets te laten betalen voor hun bril (niet voor de onderzoe-ken, die boden we gratis aan), hebben we hier herhaald en heeft geen enkel probleem meegebracht.  En ook deze keer hebben we een paar mensen van de kliniek kunnen opleiden om zelf eenvoudige oogmetingen te doen en leesbrillen voor te schrijven. Wij hebben een visuskaart, testsets en een aantal kant-en-klaar-brillen achter gelaten zodat ze zichzelf een tijdje kunnen behelpen na de missie.

Maar we kregen ook te maken met het corona-virus.  Niet dat we die tegenkwamen in Nepal, ook niet toen we vertrokken uit een nog virusvrije België, maar in de loop van ons verblijf werd het nieuws steeds onrustwekkender: zoveel doden in Italië, steeds meer landen die er mee te maken kregen en hun maatregelen verscherpten.  Het nieuws dat de vliegtuigvluchten meer en meer geschrapt werden en de raad die we kregen om zo snel mogelijk terug te keren, deden Lut en Sarah besluiten om vroeger dan gepland terug te keren.  Zij hebben nog een partner en kinderen thuis en werken ook nog,  Leen en ik zijn gepensioneerd, daarom besloten wij om het risico te nemen en onze termijn uit te doen.  De laatste vier dagen brachten we door in het Balthali Village Resort op 1.650 m hoogte: prachtig gelegen op het einde van een heuvelrug met zicht vanop het terras én vanuit onze kamer op twee valleien en in de verte de witte Himalaya-keten.  En wat een rust (wegens de corona waren er slechts enkele mensen gelogeerd) en zuivere lucht en zon.  De toegangsweg naar het resort was een echt avontuur: een gewone auto kon er nauwelijks door.  Onze chauffeur stopte een paar dorpjes ervoor en we werden opgehaald door een jeep van het hotel.  We hebben de omgeving afgewandeld, de steile valleien (of beter gezegd: ravijnen) 200 m afgedaald, hangbruggen overgestoken en daarna de bergflanken 400 m beklommen.  Heerlijk !  En goed geslapen, goed gegeten en toch 4 kg afgevallen (ik toch …). 

Wat nu wel een probleem wordt, is hoe de meegebrachte brillen afgewerkt gaan worden.  Die coronavirus bemoeilijkt me namelijk om rond te rijden en optiekers te vinden die willen of kunnen inslijpen.  Maar ik zoek wel oplossingen.

Tot slot willen wij nog alle mensen bedanken die deze missie mogelijk gemaakt hebben: onze sponsor het GROS van de gemeente Schilde, Rick van Uum, Albert Kampermann, Indira Khatiwoda, Jagat Nepali en alle vertalers, chauffeurs, koks en medewerkers van de Stichting Himalayan Care Hands uit Heerlen en de kliniek in Aalapot; de optiekers … en … die de meegebrachte brillen ingeslepen hebben; de optiekfirma’s die brillen en glazen gratis of bijna gratis geleverd hebben: Stef Optical, Visibilia, Optimum, Zeiss, Synchroptic;  en ook u die ons in gedachten, met interesse en aanmoedigingen bijstaat en stimuleert om dit werk te doen en vol te houden.

              Namasté,

Johan Hoet, Leen Scholiers, Lut Helsen en Sarah Waldeck